Овардам, ки ҳазор сол пеш ба сурати Ӯ омада будӣ. Агарчи дилам мегирист ва ҳеҷ бовараш намекардам, аз хомӯшиям хонд, ки ба ин дархости ҷолибаш розиям. Он гоҳ ҳама дафтари таронаҳоямро дар оташ сӯхт ва гуфт: «Бояд он Ёри бевафоро аз ёд бибарӣ. Оре, агар мехоҳӣ хушбахтӣ бароят афсонаи ширини зиндагиро бигӯяд, ӯро аз ёд бибар». Ба Худо, пайвастани осмону замин он гоҳ бароям осон буд, аз он ки Туро аз ёд мебурдам.

Аз ин шоири ғамҳои худ, медонам, ёд намеорӣ ва ба сарзаниш ҳам намегӯӣ: «Дигар ҳеҷ навиштаи ӯро ба даст магиред ва номашро бар забон маёваред». Аммо агар он дилдодаи Ту бо кӯдаконат бароят аз навиштаҳои ман бихонанд, об аз дидагон мерезӣ ва мегӯӣ: «Ошиқест, ки барои ёраш ҳама умр сӯхтааст. Ба Худо, агар яке аз ин навиштаҳоро ба мани ташнаи меҳр мебахшид, ҳама умр дӯсташ медоштам ва пайкараи зебояшро дар дил месохтам».

Имрӯз барои он Ёр гули сиёҳгӯшро бурдам. Ба шодмонӣ онро аз дастам гирифту бӯ кашид ва ба мижгону абрӯвонаш молид. Дидам, ки чашмаш пур аз об гардид. Ва аз ҷавоне ҳикоят кард, ки дӯсташ медошт ва бо гули сиёҳгӯш бар ӯ муждаи баҳорро медоду гарм дар оғӯмаш мегирифт ва ба чашмони сиёҳи пурандӯҳаш менигарист.

Ба Худо, мехост ҳамон замон биравад ва он гулро болои гӯри маҳбубаш бигузорад, аммо ҷавоне омад ва сиёҳгӯшаш доду дар оғӯмаш гирифт ва моро фаромӯш кард.

Аз он дилсардтарин Ёри ҷаҳон дигар таронае зебо намегӯям. Қаламро шикастам ва дафтарро сӯхтаам. Бар оина низ наменигарам. Метарсам, ки аз он чеҳраи зебояш ва нигоҳи ҷаззобаш ёд меорам ва зебоиам амрам мекунад, ки боз ҳазор тарона аз он ҳусни худодаш бигӯям ва бо ҳама бемеҳрӣ ва дилсардияш бисозам. Аммо, агар ӯ ин бор биёяд ва ба ҳолам