Зиндагиро дӯст бидор, - мегӯяд он Зиндагии ман.
Оҳ, магар дӯсташ надоштам?

Ба суроғи Ёр рафтам. Оре, аз деҳ. Ва, ба Худо, шаҳре рӯ ба рӯи ман омад, мардумаш ҳама Ӯро ёфта буд.

Мо ӯро бо шӯҳраташ гӯр кардем. Оре, дар хок ниҳодем, замоне ки муҳаббатро бо дилҳои сиёҳ дар ҳама бозори дунё мефурӯхтанд.

Аз ман имрӯз барои худ нардбоне сохтӣ, то ба боми шӯҳрат бибароӣ. Аммо ба хотири рӯзе, ки боз аз он бояд бифароӣ, хуб нигоҳам бидор.

Дирӯз буд, ки мехостам дар як дам ҳазор тарона бигӯям.
Аммо имрӯз ҳам хоҳишамро бурдаӣ, ҳам дар шуморам наёвардаӣ.

Имрӯз дили ман мегиряд, аммо чашм ин гиряро аз ҳама ва аз он Ёр низ ниҳон медорад.

Дареғ ин дам ниҳоле нишонд. Оҳ, агар вақте биёӣ, ки он дарахти бузурге шудаву пурбор овардааст.

Эй шаб, агар ин бор наравеӣ ва эй рӯз, агар ин бор наоёӣ, ба ҳазор дарвеш ҳама зарамро нисор мекунам.

Агарчи ваъдаи омадани он Ёр нест, боре ба интизор нишастаам. Охир, Ӯ ҳазор сол пеш гуфта буд: «Саодат як шабе ба нохост вориди хонаи шумо мешавад, агар дар интизори он бо дили пурхун нишаста бошед ва бигӯед, ки пас аз он ба шодмонӣ ба ҳазор дарвеш ҳама зари худро нисор мекунед».