Рафтӣ, ин бор ончунон рафтӣ, ки омаданро ҳам аз ёд бурдӣ. Аммо дафтараки сафеди пур аз таронаҳоят бо мо монд. Дар он аз ҷавоне ёд овардаӣ, ки ба қадри ҳама сӯхтанҳоят нарасидааст ва ишқро дар ҳама умр нашнохтааст.

Оре, агар омадан аз ёди Ту намерафт, барои он ҷавоне ки дӯсташ медорӣ ва ин дафтарак, ки қиматашро ҷуз Ту касе намедонад, як рӯзи хуши баҳор неомадӣ ва мегуфтӣ: «Чаро як рӯз маро ёд наовардед ва афсӯс нахӯрдед, ки рафтам?». Мо он гоҳ об аз дидагон мерезем ва хомӯш мемонем. Агар ҳам рӯи он дафтар доғи ашки як ошиқи гирёнро мебинӣ, мепиндорӣ худ ба ёди он ҷавон замоне ашк рехтаӣ.

Ба рағми мо ва гиряҳои нимашабамон бо ҷавоне он рӯзи зебои баҳор хандон рафтӣ. Рафтӣ ва ҳама номаҳои моро бо худ набурдӣ, бо мо гузоштӣ. Дидем, ҳеҷ якеро на кушодаӣ, на хондаӣ. Мо худ онро кушодем ва хондем. Ба ёди ҳама рӯзҳои рафта ва Ту гиристем ва дарёфтем, ки ишқ дар олам бас хор шудааст. Агар пас аз ин рӯзгор ба мо механдад, шукри ин хандаро бо хандаҳои Ту ба ҷо меорем ва дуо мекунем, ки ҳамчунон хандон бимонӣ.

Ин бор, ки рафтӣ, пиндоштӣ боз ба зорӣ Туро мехонам. Аммо дидӣ, ки нахондам? Охир, дигар он нерӯи омадан ва зорӣ кардан маро намондааст. Агар ҳам ба пушаймонӣ рӯзе меоӣ, Туро истиқбол намегирам. Оре, на аз он ки дигар дӯстат намедорам, балки он замон дар гӯри бас тангу торик хуфтаам.

Худро оростӣ ва зеботар шудӣ. Ҷавонеро ба он ҳусн ошиқ мегардонӣ ва баъд бо гиряҳои нимашаб ошнояш месозӣ, ки хушбахтӣ ба рӯзгораш рашк мебарад. Ва баъд ӯро аз ёд мебарӣ ва ҳеҷ ба суроғаш намеоӣ. Агар ҳам марг садояш мекунад, мепиндорад тӯй ва ба истиқболи ӯ хандон меравад. Агар ин