• Писари азизам, - гуфт ӯ, - падари ту марди ҳунарманде буд, ки дар вақтҳои осоишта сангтарошӣ мекард ва дар ин касб шуҳрат пайдо карда буд. Як вақте ба сарзамини мо лашкари хунхӯри девҳо ҳуҷум овард. Падарат ба ҷанги зидди девҳо рафт. Ҳафтаҳои аввал пай дар ҳам овозаи мардонагӣ ва далерии ӯ меомад, баъд аз ӯ хабаре нашуд, мегӯянд, ки ба девҳо асир афтодааст.

Эраҷ бо шунидани калимаи «дев» ҳайрон шуда, аз модараш пурсид:

-- Модарҷон! Девонро мағлуб кардан мумкин аст?

Модараш ҷавоб дод:

-- Чӣ хеле ки шунидаам, девҳо махлуқҳои бисёр бадҳайбат ва бераҳм ҳастанд. Чашмҳояшон калон-калон, гӯшҳояшон монанди гӯши гов, сурохи биниашон монанди қубур ва даҳонашон монанди ғор будааст. Онҳо дар ҳар ҷо ҳар касеро, ки бинанд, бо зӯру зулм асир карда, ба маконашон мебурдаанд. Онҳо душманиҳои халқи кишвари мо ҳастанд.

Ҷои онҳо дар ҷазирае будааст, ки атрофи онро тамоман об печонидааст.

Девҳо ҳар вақт аз ин ҷазираҳо берун шуда, ба сарзаминҳои осоишта ҳуҷум мекунанд, дар он ҷойҳо ғоратгарӣ менамоянд, ҳамаро тороҷ мекунанд, одамонро асир гирифта мебаранд.

Инро шунида, Эраҷ боз як бори дигар падари худро ба ёд овард ва дар дасти девҳо дар чӣ азобу