-- Ман то ин вақт дар бораи падарам фикр накарда будам, - аз дил гузаронд Эраҷ, - падарам дар асорат асту ман беғаму бепарво гаштаам.

Ҳамин лаҳза гӯё ба гӯши ӯ садое расид: «Эраҷ, ман дар қафасам, маро озод кун!»

Ранги Эраҷ канд ва дар чеҳрааш изтироб падид омад, чашмони калони ҷаззобаш лолагун шуданд. Ғарқи фикру хаёл ба хонаашон омад.

Модари дилогоҳаш сабаби парешонии аҳволи фарзандашро фаҳмид ва бо чашмони гирён ӯро оғуш кашида, аз ҷабинаш бӯсиду гуфт:

-- Азизам, ниҳоли бахтам! Чӣ шуд, ки дар ин рӯзи Наврӯз, ки ҳама хурсанду шоданд, ту افسурдаю ғамгинӣ?

-- Модарҷон! - гуфт Эраҷ. - Мардум падарамро ёд карданд ва садои ӯ ба гӯшам расид: «Ман дар қафасам, озодам кун!» - гуфт ӯ.

Модар маъюс шуд. Ӯ ба ҷуз тасалло додани фарзанд илоҷи дигар надошт.

-- Падарат бо марҳамати Парвардигор озод шуда меояд. Чӣ суд аз он, ки мо ғам мехӯрем?! - гуфт модараш.

Эраҷ оҳи сард аз дили пурдард кашиду гуфт:

-- Кай меояд, худаш озод шуда омада наметавонад. Аз рӯзе, ки ман худамро шинохтаам, падарамро надидаам ва ту ҳар вақт маро бо ваъдаҳои хом тасаллӣ медиҳӣ!..,

Баъд аз ин модари Эраҷ ноилоҷ ҳақиқати воқеаро гуфта дод.