Эраҷ, ки ба қалъа расида буд, зери оташу санг монд. Илоҷи пеш рафтан набуд.

Ногоҳ ӯ дафтарчаро ба хотир овард ва онро аз кисааш гирифта кушод. Дар саҳифаи он хате пайдо шуд:

«Эй Эраҷ, бо панҷ нафар ҷавони далер ба паси қалъа рав, дар он ҷо дар ғоре деви оташнафас нишастааст, аз пушти сараш рафта ба банд гир. Ҳушёр бош, чашмаш ба ту наафтад».

Эраҷ ҳамон замон бо панҷ нафар ба ақиби қалъа гузашта, девро ба банд гирифт.

Ногаҳон раъду барқ ба амал омада, ба кӯҳу саҳро ғулғула андохт ва борони сахт борид. Борон оташро хомӯш карду ҳаворо чангу дуд зер кард.

Лашкари одамизод ба қалъа зада даромад.

Эраҷ бо якчанд ҷавонон сӯи маҳбасхонаи девон рафт. Ҷавонон қулфҳои бузурги маҳбасхонаро шикаста, дарун даромаданд. Маҳбусон бо ранги паридаю чеҳраҳои зард ноҷунбон мехобиданд ва аз ҳаёт умедашонро канда буданд. Онҳо одамонро дида ҷон гирифта аз ҷо хестанд ва ашки шодӣ рехтанд.

Эраҷ ба рӯи ҳар маҳбус як-як нигоҳ кард, ба назараш дар қафаси оҳанин як марди зебо гоҳ дар ҳолати одам ва гоҳ дар шакли ҳайкали сангӣ намудор мешуд. Эраҷ ба қафас ҳуҷум кард. Қафас ногаҳон ба ҳаракат даромада ӯро ақиб ронд.

Эраҷ фаҳмид, ки ин ҷо деви ҷодугаре ҳаст, ки ин қафас дар дасти ӯст. Эраҷ деви оташнафасро оварда, илоҷи шикастани қафасро пурсид.