– Таъбири хобатон, пирам? – Ҳоҷимаҳмуд дастҳо пеши бар бо сари хам назди эшони Абдулвоҳид меистод.
– Амир бетахт шудагист.
– Шояд, – Ҳоҷимаҳмуд гӯё фикри эшони Абдулвоҳидро тасдиқ мекард.
– Худо нигаҳ дорад, Ҳоҷӣ, мамлакат кофаристон мешавад, Ҳоҷӣ, худатон медонед, аз Бухорои Шариф ҳар хел хабарҳо меоянд. Баъд мири Ҳисор ҳам бебақо мешавад.
– Мамлакат ба дасти урус мегузарад, пирам.
– То он рӯз омадан Худо амонатиашро гирад, Худованд рӯи уруса надида мурем. Шумо ҳама чия мефаҳмед, Ҳоҷӣ, шумо ҷаҳондида, медонед.
– Каму беш.
– Хобам рост аст, Ҳоҷӣ, худи ҳамин шаб ягон гап шуд, дилам гувоҳӣ медиҳад, ягон гап шуд, – эшони Абдулвоҳид гаштаву баргашта таъкид мекард, парешон ва бетоқаттар мегашт. Эшон ба Ҳоҷимаҳмуд муроҷиат кард: – то пештар равед, маълум мешавад, хабар биоред.
– Меҳмонхона дароед, пирам, монда шудед.
– Меравед?
– Чӣ мефармоед, пирам? – Ҳоҷимаҳмуд иқрор дошт, ки ба хидмат омода аст.
– Равед, балам, баргаштанатонро интизор мешавам.
– Сунатулло! – Овози Ҳоҷимаҳмуд баланд гашт.
– Лаббай, хӯҷаин, – хидматгоре пеш омад.
– Самандро аз ахтахона барор, зин зан, зуд бош!
– Хуб шудааст, хӯҷаин.
Ҳоҷимаҳмуд ба ҳавлии дарун гузашт. Занҳояш пайи ба сафар омода намудани вай шуданд. Палтояшро, ки гоҳе онро ба ҷои чакман ба бар мекард, оварданд.