— Кай омадӣ?
— Дина, бегоҳӣ... — мегӯяд Нозилҷон.
— Зану фарзандонатро ҳам овардӣ?
— Не, танҳо омадам. Вақтам танг буд — Худо хоҳад, фардо баргаштаниам.
— Аз дидори модарат сер нашуда...
— Чӣ илоҷ! Қору бор, ташвиши рӯзгор...
— Тобистон, баъде ки як ҳафта барин дар деҳа истода, бозпас рафтӣ, — пешонии фарохашро ба ангушти ишорат тук-тук мезанад Ҳотамбек, — ин акаат қариб немурд.
— Узр мехоҳам, ҷӯраҷон, — ман дер шунидам. Лекин пурсида, аз ёру бародарон фаҳмидам, ки аллакай сиҳат ёфтаӣ. Пас осуда шудам.
— Як мӯъҷиза буд ба по хестани ман. То ҳол боварам намеояд...
— Аввал аз шафоати Худо донистан лозим. Баъд, ана, аз тоқати ҷону ҷигари худат...
— Гуфтанд, ту ҳамон рӯзҳо сафари хизматӣ доштай.
— Бале, Кобул рафта будам.
— Дар ин муддат ягон чиз менавиштӣ, ё фақат кори давлат?..
— Кам-кам... Ку бинем, оқибат чӣ меояд ба кафлес.
— Агар менависӣ, иншоаллоҳ, ҳосилаш хуб аст. Ту истеъдоди баланд дорӣ, дӯстам. Росташро гӯям, вақтҳои охир туро бисёр пазмон шудаам. Зуд-зуд аз модарат пурсида меистам, ки чӣ хату хабар ҳаст, занг мезанад, ё не...
— Хуб, акнун ҳикоят кун, — чӣ тавр афтидӣ ба ин аҳвол?
— Баъд ту маро ба масхара нависӣ, а!
— Муносиб бошад, чаро не?!
Ҳотамбек, чеҳраи зардинааш шукуфон, даме