Табассум тоқӣ мепӯшад Ҳотамбек. — Кам-кам таб дорам. Боз ин ки, месурфам. Сурфаи хушк...
Вараҷа барин нохост гирифт сабил! Чор рӯз пеш... Хуб, аз худат пурсам — чӣ ҳол дорӣ, Душанбе чӣ хел? Зану бачаҳоят сиҳат-саломатанд?

— Шукр, ҳама осудаанд. Душанбе низ тинҷ.
Ҳоло ки ман дар он ҷо нестам, тамоман тинҷ будагист.

Ҳотамбек аз мағзи дил механдад.

— Худо мегӯем, ки аз паи қадами ту акнун деҳа нотинҷ нашавад.

— Ахир бас кардӣ нӯшиданро? — ҷиддан мепурсад Нозилҷон, ба ҷигари сухани вай зиёда эътибор надода.

— Худат чӣ?

— Ман ҳамон Аҳмади порина. Як хел...

— Аммо ҳиссаи акаат пур аз пастиву баландист.

Ҳамсари Ҳотамбек нону супра меорад. Аз пушти ӯ, дар даст чойники калону чанд пиёлаи хушгул, ба хона нахустписараш медарояд. Онҳо ду-се борӣ аз нав берун рафтаву ҳамоно баргашта, рӯи дастархонро зуд мамлуи гуна-гуна нозу неъмат мекунанд. Дар охир як шишаи гардандарози арақаш нимабаланд низ пайдо мешавад.

— О будааст-ку! — барқ мезананд чашмони Ҳотамбек.

— Ин фақат барои акаам, — ширин механдад ҳамсари ӯ, зани чеҳракушоди яқин содадил.

— Ҳа-а-аъ... — ночор абрувонашро боло мекашад Ҳотамбек. — Хуб, ҳоло ба шумо ҷавоб. То палав тайёр нашавад, ба сӯҳбати мо дигар халал нарасонед.

Модару писар мераванд.

...Ва дӯстон боз танҳо мемонанд.

Ҳотамбек нон мешиканад.