НИЯТИ НЕК – ХУДИ ДАВЛАТ

Дар зиндагӣ одамоне ҳастанд, ки кас ба онҳо ҳар қадар бештар вохӯрад, ҳамон қадар меболад. Аз рафтору кирдори шоиста ва нишасту хести батамкини онҳо ибрат мегирад; дилҷӯиву муомилаи хуши онҳоро ба хурду бузург ва меҳру садоқати ҳамарӯзаашонро ба табиату ҷамъият мушоҳида карда, бо як фараҳмандӣ ба худ мегӯяд, ки то метавонад, низ лоиқи эҳтиром гардад –, пайваста дар паи бурдбориву суботкорӣ ва некномиву инсонпарварӣ бошад. Зеро аз фарзанди одамизод аввало номи неку кори нек мемонад.

Аммо мебояд тазаккур дод, ки расидан ба ин гуна эътибор чандон осон нест. Номи неку кори нек дар натиҷаи кӯшишу заҳмат... масалан, тавассути касби худро дӯст доштан, аз донишҳои замона то ҳадди имкон бохабар будан, ба инсони рӯзирасон, ки бузургтарин даҳои табиат аст, аз сидқи дил меҳр мондан, ба саргаштае дасти ёрӣ додан, ба дӯстиву рафоқат вафо кардан, дар қавли худ устувор истодан ва боз бисёр хислатҳои хуби дигар ба даст меояд. Ва шахсе ки ҳамин ҳақиқатро дар мағз-мағзи дилу ҷонаш ҷой дода, ба хизмати халқ камар мебандад, ҳатман гули сари сабади ҷамъият мешавад.

– Вале афсӯс, ки ин ҳақиқати оддиро на ҳама дуруст ба таҳлил мегиранд, – мегӯяд гоҳо профессор Бахтиёр Аҳмадов.

Ҷарроҳ аст вай. Дар муддати қариб сӣ соли фаъолият садҳо беморони рӯҳафтодаву дилшикастаро аз қабзаи бераҳми дарди саратон баумед наҷот додааст.

– Аз ҷумла баъзе табибон низ... – боз ҳам ба
таассуф идома медиҳад ӯ. – Дар урфият бечиз