Ҷавон ба худ қиёфаи ҷиддитар гирифта, суханашро идома дод:

— Падараш аз ин кори ӯ ҳайрон шуда, пурсидааст: ту он филми пурмағалро чанд бор мебинӣ? То даме ки Чапаев аз дарё зинда нагузарад, гуфтааст бача дар ҷавоб.

— Ҳа-ҳа-ҳа... — хандиданд дигарон.

— Беақл! — латифаашро ҷамъбаст кард ҷавони рафидарӯй ва низ қоҳ-қоҳ зад.

Дар берун авҷи баҳорон буд...

Бемори сивуҳафтсола талх табассум кард. Ва чашм ба саҳни бемористон – ба дарахтони сабзу рез-рези борони найсон дӯхта, бо як ҳисси ҷонсӯз аз дил гузаронд, ки вай ҳам бача буд. Дар зодгоҳи вай ҳам филми «Чапаев»-ро чанд шаб намоиш дода буданд. Вай ҳам пас аз он ки кору бори хонаашонро – аз қабили алаф даравидан, об овардан, ҳезум шикастан, мева чидан, каҳ кашондан ва ғайра – саранҷом мекард...

Ҳар бегоҳ аз падараш ба зорӣ ву тавалло пули майда гирифта, тозон ба тамошои филми «Чапаев» мерафт. Падараш ҳайрон шуда, аз вай ҳам пурсида буд:

«Ту он филмро чанд бор мебинӣ?»

«То даме ки Чапаев аз дарё нагузарад», – ба чашмонаш ашк давида, гуфта буд вай ҳам дар ҷавоб.

...Боз ягон латифаи намакин шуниданд магар, ки ҳампалатаҳо баланд хандиданд.

Вай беихтиёр табассум кард; табассуми беҳол...

Дар пушти тирезаи калон авҷи баҳорон буд. Ба сари сабзи дарахтон борони найсон мерехт.