Ман меҳр надорад? Шояд гуфтаниед: гапи одамон ҳақ — ба доми ӯ беҳуда гирифтор шудӣ, фириб хӯрдӣ? Аз беақлӣ?.. Ё ба ман фикри ӯро расондан мехоҳед, ки сол то сол пир мешавам ва акнун маро дӯст доштан амрест мушкил?.. Бигӯед, охир, баргҳои нозанин, бигӯед: аз чӣ ин қадар пичирос мезанед шумо?

Вай сар ба сӯи дастони сафедаш хам кард. Муште аз мӯяш...

Поин афтида, рагу рагчаҳои кабуд ва қадре дамидаи пушти он дастонро... гӯё маҳрамона пӯшиданд.

— Бигӯ, бигӯ, дарахти зардолу!

Вай талх гирист.

— Ту ҳам гап зан, азизам! Азизи дилам... Чаро хомӯшӣ?

Китфонаш меларзиданд. Донаҳои ашк...

Чун қатраҳое ки аз обшори мӯяш ҷудо шудаанд, ба рӯи дастонаш, ба ангуштони дароз-дарози ҳанӯз зебояш мечакиданд.

Дар пушти тиреза баргҳои дарахти зардолу, зардолуи қандаки нав ғӯрабаста...

Беист пичирос зада, бо меҳр мегуфтанд:

— Ба мӯят шона каш! Бале, шона... Ӯ баробари ҷонаш медонад туро!

Аммо вай инро намешунид. Ва ҷигараш хун шуда, мӯяш парешон, аз магз-магзи дил мегирист.

4

Ин майдон чунон фарох, ки ба назар ҳадду канор надорад. Сап-сафед аст. Кас агар зиёдтар нигоҳ кунад, чашм мебарад рангаш.

Нӯки ниҳолон,

Ғарқи анвори офтоб, аз нафаси боди сабук-сайр оҳиста меҷунбад.