хона гӯё ҷон мегирад. Вале гул надорад гулдон; ғариб аст, холист...

Зан дар гирди дастархон тоб хӯрда, як kursi-ро қадре тела дода, акнун ба табақчаи мавиз даст бурдан мехост, ки ба гӯшаш садои занги дар нишаст. Шояд аз тарс... вай ҳамон лаҳза ҷуссаашро аз канори миз қафо кашида, чӣ тарзе қаҳролуд буд, бедимоғ зарда мерезад:

– Боз суммоти киро медида бошам? Тавба, нафас рост кардан намемонанд-э!

Ва бо итоб рафта, азбаски даҳлез нимторик аст, чароғро дармегиронад. Аввал аз чашмакаш ба берун нигариста, пас табақи дарро мекушояд. Инак аз чеҳраи ӯ, ки бар асари беҳад сафедӣ молидан дар муқоиса бо гардани сабзинааш айни фарфурро мемонд, пардаи табъи хира тамоман рафъ мегардад. Ва дарро аз пушти худ бесадо пӯшида, дар китф сумкаи ҷигарранги шинам, ба даҳлез зане қадам мегузорад болобаланд, гунаҳояш ботароват, лабонаш хушоб, мӯи ба хурмой моили ғафсаш маҳин шоназада, чашмони шӯҳаш зиндаву зебо... Вай бо табассуми ширин салом дода, аҳвол мепурсад. Ва зуд қуфлаки сумкаашро кушода, ба писаракон, ки ҳоло дар бари модарашон алиф барин рост меистоданд, дутай қанди қоғазпеч медиҳад. Баъд сари онҳоро сила карда, аз рӯяшон нарм-нарм мебӯсад.

– Хуш омадӣ, апа! Қариб як ҳафта боз надидамат. Ин чӣ ҳамсоягӣ?.. Ку бигзар, камтар шинем. Ҷои тайёр ҳаст... Кам не, ғам не, як ҳафта мешавад, а! – ба оҳанги таассуф калла меҷунбонад соҳиби хона.

– Рост мегӯй, Ситораҷон. Аз рӯзе ки уту мепурсидӣ, ман ҳам сояатро дигар надидаам, – механдад зани болобаланд.