– Кист дар бомаки ларзонаки ман?!
Хок мерезад дар ошаки явгонаки ман?!
Ошаки явгонаки ман шӯр шуд,
Меҳмонаки азизи ман кӯр шуд!

Бузак шағолро дида бо асабоният гуфт:

– Манам, Бузаки Чингилапо,
Мезанам ба ҳар ду по!
Алӯлакам ту хӯрдӣ!
Булӯлакам ту хӯрдӣ!
Хиштаки Сари Танӯракам ту хӯрдӣ!
Болошинакам ту хӯрдӣ!
Таҳшинакам ту хӯрдӣ!
Тоқчапаракам ту хӯрдӣ!
Мехчапаракам ту хӯрдӣ!
Баро ба ҷанги шоҳи ман!

Шағол дид, ки буз аст. Барояш гуфт:

– Эй Бузаки Чингилапо,
Чӣ мезанӣ ба ҳар ду по?!
Алӯлатро нахӯрдам,
Булӯлатро нахӯрдам,
Хиштаки Сари Танӯратро нахӯрдам,
Таҳшинакатро нахӯрдам,
Тоқчапараку Мехчапаракатро нахӯрдам,
Намебароям ба ҷанги шоҳи ту!

Шағол савганд хӯрд:
– Ба худо савганд мехӯрам, ки ин кори ман нест.