— Дар ҷаҳон овози кадом паранда бошад, ки одам шунаваду ором гирад?
Дигаре посух дод:
— Овози булбул бошад.
— Ҳа, бале! Ба ин кас як ҳамён диҳед.
— Садои кадом соз аст, ки нолиш менамояд?
— Садои най.
— Ҳа, бале! Ба ин кас ҳам як ҳамён диҳед.
Барзу бо чашми ҳайрон менигараду гӯш мекунад, вале гап назада, кабобашро хӯрдан мегирад. Баъд аз пешхизмат мепурсад:
— Ҳамён чист?
Ӯ мегӯяд:
— Эээ, магар ту намедонӣ?
— Не, намедонам.
— Дар даруни ҳамён тилло ҳаст.
— Ҳамёни тиллоро барои чӣ медиҳанд?
— Барои посухи дуруст.
— Э, ҳамин ҳам кор шудууу?
— Э, дам, дам, дам, овоз набарор, ин ҷо дарбори шоҳ аст.
Барзу бо тамасхур мегӯяд:
— Э тавба, барои овози булбул, садои най як ҳамён тилло.
Боз дигаре мепурсад:
— Дар ҷаҳон бӯи чӣ фораму муаттар бошад?
Касе посух медиҳад:
— Атргул бошад.
Ба ӯ ҳам ҳамён медиҳанд. Пирон ба назди Барзу меояд:
— Ин базми пурсишу посух аст.