Мада хӯрок хӯрданд. Зирак, ки ҳушёр буд, ба Мирак гуфт:
– Дӯстам, биё як кор кунем.
Мирак пурсид:
– Чӣ кор?
Зирак гуфт:
– То ки дӯстиамон вайрон нашавад, ин тиллоро дар ҷое пинҳон кунем. Ҳар касе чӣ миқдоре мехоҳад, гираду сарф карда, бо кори савдогарӣ машғул шавад.

Мирак аз найранги дӯсташ бехабар буд, розӣ шуд. Ҳар ду дар канори шаҳр ба таги дарахти азиме, ки хеле калону дарунаш кавок буд, омаданд. Ҳар ду барои харҷ кардан аз он як тиллоӣ гирифтанд. Боқимондаро бо ҳамён ба зери он дарахти азим гӯр карданд. Ҳар ду ба шаҳр, ба ду тараф рафтанд. Ваъда карданд, ки бегоҳӣ ба сари ҳамин чорроҳа мулоқот мекунанд. Мирак рафт аз паи коре ва содиқона баҳри иҷрои он шуд. Зирак аз думболи Мирак поид ва дид, ки вай рафт ба даруни бозори бузург. Зуд баргашт ба таги дарахту ҳамёнро бардошта, ба ҷои дигар гӯр кард.

Зирак дар як гӯшаи чорроҳа, ба таги дарахте интизори омадани Мирак хоб рафт. Бегоҳӣ Мирак ба ҳамон чорроҳаи ваъдагӣ омад. Зирак аз гӯшае мушоҳида кард, ки Мирак омад. Ӯ худро хаста вонамуд карда, бо оҳу воҳ ба наздаш расид. Ҳар ду ба таги дарахт омаданд. Каме истироҳат карданд ва баъд Зирак гуфт:
– Биё, боз чанд сикка мегирему ба шаҳр меравему меҳмонхонаи хубе гирифта, роҳат мекунем.

Мирак розӣ шуд. Зираки маккор таги дарахтро