Чиз бетартиб. Ба даруни хонаи нимвайрона нигарист, чунон чиркин аст, ки гуфта намешавад. Зуду ба паҳлуи кампир шишту ба тит кардани пашм шурӯъ кард. Дар як дам пашми ҷамъшударо тит кард. Баъд аз дасти пиразан дукро гирифта ресид. Кампир шод шуду гуфт:
– Э, духтарам, ба дасту по будай. Ташаккур.
Имшабро Салима дар кулбаи ин кампир гузаронд. Пагоҳӣ кампир калобаҳоро ба савдогар бурдани шуд. Салима ба кампир гуфт:
– Холаҷон, то шумо калобаҳоро бурдан ман пашмҳои боқимондаро ҳам тит карда ресида мемонам. Равед, холаҷон.

Кампир дар дил гуфт, ки «духтари ба дасту по, кори се-чоррӯзаи маро дар як дам буд кард». Калобаҳоро гирифта рафту гуфт:
– Роҳ хеле дур духтарам. Ман бегоҳӣ меоям.
– Майлаш, холаҷон. Нигарон набошед. Ман то омадани шумо ҳастам.

Салима то омадани кампир аввал хонаро рӯфту тозаву озода кард. Баъд беруни ҳавлиро ба тартиб даровард. Сипас ба атроф нигоҳ кард, ки каме дуртар кӯтани бузу гӯсфандон аст. Ба он ҷо рафта, пашми зиёд ҷамъ оварда, ба тит кардану ресидан шурӯъ кард. Писари кампир Ҳалим ном дошт. Бачаи хушрӯ. Ба вай гуфт:
– Нон мехоҳӣ.
Бача базӯр гуфт:
– Ҳа.
Салима нонро аз дар берун гузошту ба Ҳалим гуфт: