Хел хӯроки лазиз омода шуд. Пас аз хӯрдани хӯрок Кокулзарӣ суруде хонд, ки мазмунаш оё инсон саг мезояд буд. Подшоҳ сурудро шунида ашк дар чашм аз ҷояш бархосту ба назди моҳигир омаду пурсид:
– Кокулзарӣ писари шумост?
Моҳигир гуфт:
– Не, писари шумост.
Подшоҳ воқеаро фаҳмид. Золак бо доду фиғон, ба пеши пои подшоҳ афтода, ҳақиқатро ошкор кард. Подшоҳ зуд фармон дод, ки занро аз зиндон бароранд. Ду занашу Золакро ба зиндон баранд, то ки дар он ҷо пӯсида муранд.

Дар қаср садои доираю думбаку карнаю сурнай баланд шуд. Моҳигиру подшоҳу зани ростгуфтораш Кокулзарию Гулиқаҳқаҳро чил шабу чил рӯз тӯю тамошо карда, деги чилгӯшро гузошта ба мардум зиёфат доданд. Мардум то имрӯз ба тӯи ин ду ҷавон мераванду аз чилдег хӯрок мехӯранд, ҳеҷ не, ки тамом шавад. Онҳо ба муроду мақсад расиданд, мову шумо ҳам бирасем.