Ҳар рӯз савдогарон аз Қаратоғ ба Қалъаи Сарвода гузашта дар қишлоқи Саратоғ дам мегирифтанд. Рӯзе дастаи савдогарон ҳамроҳи писари мири Қаратоғ ба Қалъаи Сарвода рафта, дар бозгашт дар қишлоқи Саратоғ дам гирифта, он ҷо дар сари дастархони пур аз нозу неъмат дар бораи Қалъаи Сарвода ва мири он воқеаҳои аҷиб нақл карданд. Ғамгину маъюс будааст писари мири Қаратоғ, аз саҳар то шаб оби дида мерехтааст. Савдогарон нақл карданд, ки мири Сарвода се духтар доштааст, ду духтарашро ба шавҳар дода, хотирҷамъ шудааст. Духтари хурдиаш, ки Хайрибону ном дошта, дар ҳусну латофат ҳамто надоштааст, ҳар хел баҳонаҳо карда, ихтиёри шавҳар намекардааст. Охир, ки падару модараш ба ҳолу ҷонаш намондаанд, яъне «хоҳӣ ҳам шавҳар медиҳем, нахоҳӣ ҳам» гуфтаанд, духтар дар назди онҳо чунин шарт мондааст:

— Ман ба касе мерасам, ки се дурӯғе гӯяд, ки ҳар дурӯғаш чил дурӯғӣ дошта бошад. Бисёр амирзодагону подшоҳзодагон, бойбачаҳою амалдорзодагон омада, ин хел се дурӯғи ҳар дурӯғаш ҷилдурӯғдорро гуфта натавониста, ба муродашон нарасида рафтаанд.

— Писари мири Қаратоғ ҳам яке аз онҳост, ки шарти духтарро иҷро карда натавониста, ному-