Барқияи Ҳабиба

Ҳабиба холаи Салимаро ба ёд оварда, ба ҳоли вай раҳмаш омад, дилаш сӯхт ва афсӯс хӯрд, ки кӯмаке расонида наметавонад. Ин занаки одию заҳматкаш, хушгапу меҳрубонҷун модари худаш дӯст медорад ва ҳурмат мекунад. Занак ҳам ӯро дар қатори Беҳрӯзу Замира бачаи худаш барин медорад ва чизеро дареғ намедорад. Ана ҳамин гуна як модаре, ки баробари ҷони одам аст, имрӯз мӯҳтоҷи дигарон гардидааст ва худ маблағи кофие надорад, ки бачаашро табобат кунонад. Холаи Салима мегӯяд, ки агар пул лаш нарасад, чизу чора ва хонаашро мефурӯшад, он гоҳ худаш, аҳли оилааш чӣ хел ва дар куҷо зиндагӣ мекунанд?

Ҳабиба хеле фикр карду ба ногоҳ ба хотираш чизе расид ва қаламу қоғаз гирифта ба навиштан даромад. Навиштаашро хонда маъқул накард ва боз аз сари нав навишт, ислоҳ намуд ва ба шакли зерин овард:

«Падарон, модарон, бародарону хоҳарон, амақҳо ва тағоҳо, ҳамсояҳои азизу меҳрубон! Мо – хонандагони синфи 8-уми мактаби миёнаи рақами 5-уми деҳаи Гулистон маҷбур шудем, ки барои кӯмак ба шумо муроҷиат кунем. Дар рӯзҳое, ки ҷанги бародаркушӣ дар деҳаи мо давом дошт, ба ҳамсинфи мо Беҳрӯз фоҷиа рӯй дод. Дар вақти гурезогурез афтида, сарашро ба харсанг зада, захмдор шуд. Духтурон табобат карданд, вале пурра не. Дар натиҷа Беҳрӯз, ки талабаи аълохони мактаб ва беҳтарин бачаи деҳаи мо мебошад, маъюб шуда монд. Вай фаромӯшхотир аст, хотирааш гум шудааст, чизе дар ёдаш намемонад. Ҳоло вай дар беморхона хобидааст, духтурон бояд ҷарроҳӣ кунанд, барои ин дусад сомонӣ лозим будааст, аммо падару модари бечорааш ин қадар пул надоранд. Барои ҳамин мо ба шумо муроҷиат мекунем, ки ёрӣ расонед. Мо медонем, ки ҳама пул надоранд, аммо баъзе одамҳои пулдор ҳастанд ва онҳо агар як-ду сомонӣ гӣ диҳанд, худаш буд мешавад. Мӯҳлати пулсупорӣ як ҳафта. Илтимос, ҳар касе, ки хайр кардан мехоҳад, пулро ба ҳамин сӯроға супорад: деҳаи Гулистон, ҳавлии рақами 10. Ҳабиба Сатторова».