Бобораҳим, чун ҳамеша, дар байни мардум буд. Ҳанӯз дар дили ӯ умеди як илоҷ карда, диққати Робияро ба худ кашидан хомӯш нашуда буд. Вай доимо аз чеҳраи ӯ чашм наканда, ба сафи пеши тамошобинон мегузашт.

Ин бегоҳ вай ба тарафе, ки Робия чашм андохта буд, ба ҳасад нигоҳ карда, як шахси чанголуду хаста, вале хеле зебову баҳодурро дида монд. Вай ӯро шинохт, он баҳодур Сангсабур буд. Бобораҳим баъди вохӯрӣ хабари дар бораи падараш овардаи Сангсабурро бепарвоёна гӯш карда, ба вай амр дод, ки роҳи ба даст овардани Робияи нозанинро ёбад.

Чанд рӯз гузашт. Офтоб фурӯ мерафт, шаб медаромад, вале дарвозаҳои ҳавлии Робия кушода намешуданд ва ӯ дигар ба кӯчаҳои шаҳр қадам намегузошт. Мардум бесариштаю пазмон шуданд. Баъд одамони солхӯрдаву обрӯманди шаҳр ҷамъ шуда фикр карданд, ки ба сари Робияи нозанин чӣ ҳодиса омада бошад.

• Ягон касро ба ҳавлии ӯ фиристода, воқеаро фаҳмидан зарур аст, - ба хулоса омаданд пирон.

Онҳо ба чор канори шаҳр ҷарчиҳо равон карданд. Ҷарчиҳо фарёди баланде бароварда мегуфтанд:

• Кадом одами далеру баҳодур майли ба қалъаи Робия рафтан дорад?

Инро шунида, дар канори шаҳр одамони зиёде ҷамъ шуданд. Баъзеҳо мехостанд, ки аз паҳлӯи палангҳои бадҳашм гузашта, ба аждаҳо ҳамла карда, ба қалъа дароянд. Баъзеҳо тамошои ин хел одамони ҷасури далерро орзу мекарданд. Ба ин ҷо Бобораҳиму Сангсабур ҳам омаданд.

• Оҳ, агар ҳозир аспи паррандаам мешуд, аз ҳама пеш ба назди Робияи нозанин расида мерафтам! - гуфт ба Сангсабур Бобораҳим.