Риши Бобораҳим расида, мӯи сараш дароз шуда, ба девонаҳо монанд шуда рафт.

Подшоҳи тавоно, падари Бобораҳим, шабу рӯз баргаштани писарашро интизорӣ мекашид. Вай баъди се ҳафтаи парида рафтани Бобораҳим, хеле маъюс шуда монд.

Сангсабур бошад, аз подшоҳ зиёдтар хавотир гардид. Вай медонист, ки агар аспи ихтироз кардаи ӯ ногаҳон шикаста, Бобораҳим ҳалок шуда монад, аз дасти подшоҳ зинда халос намешавад.

Сангсабур ба касе чизе нагуфта қарор кард, ки ба ҷустуҷӯи Бобораҳим баромада равад. Шабона, вақте ки моҳ ба рӯи осмон ба шино кардан сар кард, вай номаълум карда, ба сӯи маҳтоббаро равон шуд.

Баъди якчанд рӯзи рафтани Сангсабур подшоҳ боз ҳам зиёдтар зиқку бесаришта шуда, ба вазиронаш гуфт:

• Амр мекунам, ки Сангсабур ҳамроҳи дуредгарони мамлакат аспи наве сохта, ба ҷустуҷӯи Бобораҳим парида равад.

Ба подшоҳ хабар доданд, ки Сангсабур ба куҷое гум шуда рафтааст. Вай дар ғазаб шуда фарёд зад:

• Ба ҷустуҷӯи писарам чопархоро равон кунед, гӯед, ки то худаш ё хабарашро наёбанд, гашта наоянд!

Подшоҳ аз хобу хӯрок монда, тамоми рӯзҳо малул менишаст.

Сангсабур бошад, чанд моҳ роҳ гашта, охир ба канори як дарёи калон расид. Ногоҳ ба гӯши ӯ нолаи ҳазине расид. Истода нигоҳ кард, ки як парранда дар рӯи об ҷасту хез мезанад. Сангсабур ба дарё даромад ва камонашро ба сӯи паррандаи ғарқшудаистода дароз кард, ӯро ба лаби дарё кашида гирифт. Парранда ба чизе банд шудагӣ барин дар ҷои худ беҳаракат