ДАР МЕҲМОНӢ

Зану шавҳар ҳамроҳи ду тифли хурдашон ба меҳмонӣ рафтанд. Фарзандонашон, ки иборат аз хоҳари бузургтар ва бародари кӯчактар буданд, дар гӯшае нишаста, бо ҳам ҳарф мезаданд. Хоҳар гуфт:
— Ин кори хуб нест, ки ту бо ман назди хонуми соҳибхона меравӣ ва аз ӯ кулча талаб мекунӣ. Ӯ фикр мекунад, ки ту бачаи пурхӯре ҳастӣ.
Бача гуфт:
— Ғусса нахӯр, ман ҳар вақт, ки аз ӯ кулча талаб мекунам, мегӯям: «Барои хоҳарам мехоҳам».

БЕҲТАРИН НИШОНӢ

Милиса сари роҳ духтараки хурдсолеро дид, ки мегирист, пурсид:
— Духтарҷон, барои чӣ гиря мекунӣ?
Духтарак ҳик-ҳижкунон посух дод:
— Ман роҳи хонаамонро гум кардам.
Милиса гуфт:
— Куҷо зиндагӣ мекунӣ?
— Назди модарам.
— Хӯб, модарат куҷо зиндагӣ мекунад?
— Назди падарам.
— Падарат чӣ ном дорад?
Духтарак ҳамон гунае, ки гиря мекард, ҷавоб дод:
— Номаш «падарҷонам» аст.