Бо ҷону дил ба ин розӣ шуд ва ҳамон рӯз мурданивор кор кард.

Эшонро чунон бисёри кор фармуд, ки дастонаш обила карданд ва шири аз модар хӯрдааш ба даҳон омад.

Баъд аз се рӯз эшон ба айвони болохона баромада, банохост Ҷамиларо дида монд. Ҷамила бо ангушт ба эшон ишорае кард:

— Ҳушт...

Эшон ба ғазаб омад:

— Ҳа, маккора, эҳтимол ҳезуми кафондаам тамом шуда бошад, ки боз ҷеғ мезанӣ!

Ҷамила хандакунон ба хона даромад. Аз ҳамон рӯз эътиборан лақаби Сайфӣ Махдум «Эшони ҳуштак» шуда, ин дар байни мардум овоза гардид. Кор ба ҷое расид, ки эшони ҳуштак аз қишлоқ гурехта рафт.