ЭШОНИ ҲУШТАК

Дар кӯчаи Аллофон дар болохонаи панҷарагулчин эшони Сайфӣ Махдум зиндагӣ мекард. Эшон одами миёнақади ғӯле буда, саллаи чунон калоне мебаст, ки ба болои он бемуҳобот як чанд ҷуфт лаклак хона монад, баҳузур меғунҷид. Риши ғафси дарозаш, ки нӯкаш мисли пашми гӯсфанди қароқӯлӣ чингила буд, як банд юнуҷкаи гулкардаро ба хотир меовард. Абрувони ғафси бароқи ӯ ба болои чашмонаш чун соябони дӯкони баққолӣ овезон буда, ин манзара башараи ӯро боз ҳам босалобат карда нишон медод.

Синни эшон ба таки ҳафтод расида бошад ҳам, худаш ҳаромзодагиро аз даст намедод. Вай дар зоҳир худро тақводор, покроман ва мусичаи бегуноҳ вонамуд кунад ҳам, дар амал ҳарому ҳаришро фарқ намекард. Эшон ба як зани «шаръиву» як зани «ғайри шаръии» худ нигоҳ накарда, ба занону духтарони мардум чашм ало мекард. Вай ба хонаи бисёр