«АВВАЛ АЗ ҚУРБОҚҚА ПУРСЕД»

Подшоҳ Мушфиқиро тарсониданӣ буд, аммо ҳеҷ имконият ёфта наметавонист, ки ин корро бо кадом роҳ кунад.

Рӯзе подшоҳ азми шикор кард, аммо пагоҳии ҳамон рӯз осмонро абр фаро гирифту шамоли сахте бархост. Навкарони шоҳ хабар оварданд, ки Мушфиқӣ қурбоққаро аз пояш ба дарахт овехтааст ва ин сабаби шамол аст. Мушфиқиро назди шоҳ овардаанд. Шоҳ ба Мушфиқӣ хитоб кардааст:

— Эй бераҳм, чаро қурбоққаро овехта, шамолро хезондӣ?

— Эй шоҳи одил, — гуфтааст вай дар ҷавоб, — аз қурбоққа пурсед, ки чаро вай ба сатили ман даромадааст.

Подшоҳ аз аввала зиёдтар хашмгин шуда гуфтааст:

— Кадом аҳмақ аз қурбоққа гап пурсидааст?

Мушфиқӣ ҷавоб гуфтааст:

— Набошад, кадом аҳмақ бовар кардааст, ки аз овехтани қурбоққа шамол мехестааст?

ШАМОЛ ҲАМ ХУНУК МЕХӮРАД

Маҳмудҷон аз модараш пурсид:

— Оҷаҷон, шамол ҳам хунук мехӯрад!

— Не, хунук намехӯрад.

— Набошад, барои чӣ дарро кушоем, давида ба хонаи гарм медарояд?