ХОНА ТОРИК

Мушфиқӣ дар хона чок медӯхт, ки сӯзанашро гум кард, аммо барои ҷустуҷӯи сӯзан ба кӯча баромад. Мардум аз ӯ пурсиданд:
— Мушфиқӣ, аз байни хок чӣ меҷӯед?
Мушфиқӣ ҷавоб дод:
— Сӯзане, ки дар хона гум карда будам.
— Эй Афандӣ, магар он чизе, ки дар хона гум кардед, дар кӯча ёфт мешавад?
— Чӣ кунам? Хона торик, чароғ ندارем! — гуфт вай.

АВВАЛ ШУМО, БАЪД МАН

Мушфиқиро бесабаб гунаҳгор карда, ба назди қозӣ бурдаанд. Вай «ба ҳурмати худо» гӯён қасам ёд карда, ба қозӣ бегуноҳии худро исбот кардааст. Аммо қозӣ ба ин қасам эътибор надода фармудааст:
— Агар бегуноҳ бошӣ, рӯятро ба ин манкали оташ ниҳода, намоз хон!
— Рӯям месӯзад! — гуфтааст Мушфиқӣ.
— Касе, ки гуноҳ надошта бошад, оташ наметавонад рӯи ӯро сӯзонад, — гуфтааст қозӣ.
— Шумо пушту паноҳи шариат, боварӣ дорам, ки ҳеҷ гуноҳе надоред. Пас аввал шумо рӯятонро ба оташ гузошта, намоз хонед, агар насӯзад, ман аз шумо ибрат мегирам! — гуфтааст Мушфиқӣ.

БИНИАШОНРО ГИРИФТА РАВАНД

Рӯзе Мушфиқӣ бо як кори зарур ба қозихона меояд. Қозӣ Мушфиқиро дида пинҳон мешавад ва дар ҳамин вақт бинии аз ҳад дарози қозӣ аз паси дарича лаҳзае намудор мешавад.