6. Даҳ рӯз, ҳар сабоҳ даҳ дирам зарпечакро дар ним ратл шири навдӯшида тар карда, онро бо понздаҳ мискол сиканҷабин бинӯшанд, хафақонро дафъ мекунад.

7. Гашнизи хушкро кӯфта, як каф бо ним пиёла оби ҷӯшомада биёшоманд, иншоаллоҳ шифо меёбанд.

8. Истеъмоли писта, анҷир ва мавизи сиёҳ барои тапидани дил давои хуб аст.

9. Истеъмоли панҷ дирам райҳон дар давоми ҳафта давои хубест барои дафъи хафақон.

10. Ҳар рӯз панҷ дона ҳалиларо шикаста, дар об тар намуда, рӯзи дигар он обро биёшоманд, шифо меёбанд.

Даво барои тапидани дил аз ғалабаи сардӣ:

11. Ҳар рӯз то ба даҳ рӯз ним мискол қаламфули гарданро кӯфта, бо об биёшоманд, хафақонро дафъ мекунад.

12. Ҳар рӯз то ба даҳ рӯз чаҳор дирам гули садбарги сафедро ҷӯз карда биёшоманд, иншоаллоҳ шифо ёбанд.

13. Ҳар рӯз ду дирам зираро кӯфта, бо сирко омехта биёшоманд, шифо ёбанд.

14. Аз навдаҳои ток мураббо тайёр карда, бо қанди сафед истеъмол намоянд, хафақони савдовиро дафъ мекунад.

15. Истеъмоли лиму бо шакар, набот, қанд ва ё асал давои хуб аст.