Доруҳои кимиёвӣ одамон шаҳвати худро гум кардаанд. (Оиди табобати ин даҳ намуд беморон метавонанд ба табиби ҳозиқ муроҷиат кунанд. Иншоаллоҳ шифои комил меёбанд).

Аломатҳои ин даҳ беморӣ аз пурсишу ташхиси ҳарду ҷинс, яъне марду зан муайян карда мешавад. Баъди пурра муайян кардани ҳар як беморӣ аз давоҳои маъданӣ, ноботӣ (гиёҳӣ), ҳайвонӣ, бо тарзи тайёр кардани қиём, моеъ (обакӣ) марҳам хока ва бо роҳҳои хӯрдан, нӯшидан, молидан ва бастан истифода мешавад.

Эзоҳ: Барои муайян кардани беморӣ ба табибони ҳозиқ муроҷиат кунед, то ки аз давоҳои фармудаи эшон шифои комил ёбед. (Баъзе давоҳои ин бемориҳои мардона дар тибби Мавлавӣ махфӣ нигоҳ дошта мешавад, барои он ки танҳо он давоҳоро табиби ҳақиқии гиёҳшинос тайёр карда метавонад, на ҳар кас).

ФАСЛ ДАР БАЁНИ ДОНИСТАНИ ИН АЙБ, НАШУДАНИ ФАРЗАНД, АЗ МАРД БОШАД Ё АЗ ЗАН

Бигир, оби нутфаи ҳардуро дар шиша ҷудо-ҷудо бимон бубин, ки кадоме аз онҳо зуд хушк мешавад.

Ҳар кадом зуд хушк шавад, айб аз вай бошад. Агар айб аз мард бошад, шошаи худро танг кунад, обдон, яъне фавк ахлот, баъдаҳу бавл кунад. Ва агар айб аз зан бошад, аз ҳайз пок