Киро монад дил он лаҳза, ки он ҷон шарҳи дил гӯяд,
Киро монад хабар аз худ дар он дам, к-ӯ хабар гӯяд.
Ҳадиси ишқи ҷон гӯяд, ҳадиси раҳравон гӯяд,
Ҳадиси сукр сар гӯяд, ҳадиси хун ҷигар гӯяд.

Аё сар карда аз ҷонам, туро хона куҷо бошад?
Ало, ай моҳи тобонам, туро хона куҷо бошад?
Ало ай қодири қоҳир, зи тан пинҳон, ба дил зоҳир,
Зиҳӣ, пайдои пинҳонам, туро хона куҷо бошад?
Ту гӯйӣ хонаи хоқон бувад дилҳои муштоқон,
Маро дил нест, ай ҷонам, туро хона куҷо бошад?
Бувад маҳ сояро доя, ба маҳ чун мерасад соя?
Бигӯ, ай маҳ, намедонам, туро хона куҷо бошад?
Нишони моҳ медидам, ба сад хона бигардидам,
Аз ин тафтиш бирҳонам, туро хона куҷо бошад?

Сало, ҷонҳои муштоқон, ки нак дилдори хуб омад,
Чу заркӯб аст он дилбар, рухи ман симкӯб омад.
Аз ӯ, к-ӯ ҳусни маҳ дорад, ҳар он к-ӯ дил нигаҳ дорад,
Ба хоки пои он дилбар, ки он кас сангу чӯб омад.
Ҳар он-к аз ишқ бигрезад, ҳақиқат хуни худ резад,
Куҷо хуршедро ҳаргиз зи мурғи шаб ғуруб омад.
Бирӯб аз хеш ин хона, бибин он ҳусни шоҳона,
Бирав, ҷорӯби «ло» бистон, ки «ло» бас хонарӯб омад.
Тани ту ҳамчу хок омад, дами ту тухми пок омад,
Ҳавасҳо чун малахҳо шуд, нафасҳо чун ҳубуб омад.
Зи биноӣ бигардидӣ, магар хобе дигар дидӣ?
Чӣ хурдӣ ту, ки қорура пур аз хилту русуб омад?
Ту чӣ-шнидӣ ту чӣ гуфтӣ, бигӯ, то шаб куҷо хуфтӣ?
Ҳикоят мекунад рангат, ки ҷосусулқулуб омад.
Салоҳуддини яъқубон, ҷавоҳирбахши заркӯбон,
Ки ӯ хуршеди асрор асту алломулғуюб омад.

Бурун шав, ай ғам аз сина, ки лутфи ёр меояд,
Ту ҳам, ай дил, зи ман гум шав, ки он дилдор меояд.
Нагӯям ёрро: шодӣ, ки аз шодӣ гузаштаст ӯ,
Маро аз фарти ишқи ӯ зи шодӣ ор меояд.
Мусалмонон, мусалмонон, мусалмонӣ зи сар гиред,
Ки куфр аз шарми ёри ман мусалмонвор меояд.
Бирав, ай шукр, к-ин неъмат зи ҳадди шукр берун шуд,
Нахоҳам сабр, гарчи ӯ гаҳе ҳам кор меояд.
Равед, ай ҷумла суратҳо, ки суратҳои нав омад,
Аламҳотон нигун гардад, ки он бисёр меояд.
Дару девори ин сина ҳамедаррад зи анбӯҳӣ,
Ки андар дар намегунҷад, пас аз девор меояд.

Имрӯз ҷамоли ту бар дида муборак бод,
Бар мо ҳаваси тоза печида муборак бод.
Гулҳо чу миён бандад, бар ҷумла ҷаҳон хандад,
Ай бар гулу сад чун гул хандида муборак бод.
Хубон чу рухат дида, афтодаву лағзида,
Дил бар дари ин хона лағзида муборак бод.
Наврӯзи рухат дидам, хушк ашк биборидам,
Наврӯзу чунин борон борида муборак бод.
Бе гуфти забони ту, бе ҳарфу баёни ту
Аз ботини ту гӯшат бишнида муборак бод.

Он ишқ, ки аз покӣ аз рӯҳ ҳашам дорад,
Бишнав, ки чӣ мегӯяд, бингар, ки чӣ дам дорад.
Гар ҷисми тунук дорад, ҷони ту сабук дорад,
Ҳарчанд, ки сад лашкар дар катми адам дорад.
Гар мондаӣ дар гил, рӯй ор ба соҳибдил,