Сафия суханони Клейверро ба ман бозгӯ мекард ва хеле ба ман писанд буд.

– Бихез, Ҳидоят, ман ба ту ҳуҷраи либосҳоямро нишон медиҳам ва ту метавонӣ аз куртаҳои ман истифода барӣ.

Ӯ маро ба утоқаш бурда, куртаҳое ки худаш дар тан накарда буд, ба ман нишон дод.

– Ҳидоят, кадоме аз ин куртаҳои дар тарафи муқобил истодаи маро мехоҳӣ, гирифта пӯш.

Ман як куртаи зебояшро интихоб карда пӯшидам. Сафия ба ман утоқамро нишон дод.

– Истироҳат кун, ба ту чизе лозим шавад, ба назди ман биё, ба ту ёрӣ мерасонам.

Ман каме дароз кашидаму фикр кардам:

– Агар ман натавонам аз ин ҷо бароям, чӣ мешавад? – Э хубтараш, фикр накунам, чунки бештар нороҳат мешавам.

Мо барои хӯроки шом ба сари миз нишастем. Чӣ хел хӯрокҳои болаззат буд! Шаб шуд, ҳамаи онҳо ба утоқи худашон рафтанд, бо ин ки дидам ҳама рафта истодаанд, ман ҳам ба утоқам рафтам. Каме хоб рафтам, аммо ҳушёр шудам. Падару модарам, додаронам ва дӯстонам пеши назарам намудор мешуданд. Ман хеле бо онҳо буданро пазмон шудам. Маҷбур шудам, ки то ҳазор шуморам: