мешавем. Баъдан ба ту ёрӣ мерасонем, ки Тоҷикистонро пайдо кунӣ.

Ман ба берун баромада, дар назди як дарахте нишастам ва дар фикр задам. Сафия дар назди ман омада нишаст.

– Чӣ фикр дорӣ? – гуфт Сафия.

– Ту аз филмҳои тасвирӣ хеле ба ман писанд будӣ. Ман орзуи онро доштам, ки боре туро аз наздик бубинам ва ин неъмат бароям муяссар гардид, вале дарк кардам, ки бе падару модарам буда наметавонам. Ман ҳатман бояд ба ватани худ баргардам. Аз ту хоҳиш мекунам, ки дар пайдо кардани давлатам ба ман дасти ёрӣ дароз кунӣ.

– Албатта, кӯмак мерасонам.

Барои он ки ман бештар нороҳат нашавам, ӯ ба ман гуфт:

– Рафтем, ман туро бо дӯсти беҳтарини худ шинос мекунам.

Ман аз пушти Сафия рафтам, ӯ маро бо харгӯшакаш Клейвер шинос кард. Ман ба пашми сафеди пахтагини ӯ даст зада, гуфтам:

– Оҳ, ту хеле зебо ҳастӣ.

Клейвер чизе мегуфт, вале ман суханони ӯро намефаҳмидам. Сафия суханони ӯро мефаҳмид, чунки дар гардани худ гарданбанди сеҳрнок дошт. Ман ҳам хеле мехостам, ки суханони ҳайвонҳоро фаҳмам, аммо намехостам, ки гарданбанди ӯро дар гарданам кунам.