Аз худ пурсидам: “Агар ман писари падарам набошам, писари Сашка ҳам набошам, пас писари кӣ ҳастам?”

Падарам суханони маро аз пушти дарвоза фаҳмид. Назди ман омада, гуфт:
– Ман ба ту гуфтам, ки халал нарасон, ту чӣ кор кардӣ? Ба суханони ман гӯш надодӣ! Асабонӣ шуда, гуфтам, ки ту писари ман нестӣ!
– Пас чаро модарам гуфт, ки ман писари Сашка ҳастам?
– Модарат ҳам бо ту шӯхӣ кардааст.
Падарам баъди суханони гуфтааш модарамро ҷеғ зад.
– Чӣ гап шудааст? – пурсид модарам.
– Ту шӯхӣ кардӣ – ҳа! Ба писарамон гуфтӣ, ки ӯ писари Сашка ҳаст?
– Бале, асабонӣ шуда чунин гуфтам.
Анушервон шодикунон падару модарашро ба оғӯш гирифт.