бад-эшон назар карда, чаҳор тан хасмҳои худро дар миёни он ҷамоат бидид. Пас, шайх аз барои эшон хӯрдани оварда, бихӯрданд. Он гоҳ ҳозирон рӯ ба шайх карда, як-як моҷарои рӯзро баён мекарданд. Дар он ҳол марде, ки сандал харида буд, пеш омада, ба шайх бинамуд, ки сандалеро арзон харидаам ва дар миёни мо байъу широ бад-ин гуна гузашта, ки як соъ аз ҳар чизе, ки бойеъ1 бихоҳад, биситонад.

Шайхи нобино гуфт, ки:
– Хасми ту бар ту ғолиб аст.

Он мард гуфт:
– Чӣ гуна маро ғалаба кунад?

Шайх гуфт:
– Агар аз ту як соъ зару сим бихоҳад, хоҳӣ дод ё на?

Он мард гуфт:
– Медиҳам ва суд ҳам мебарам.

Шайх гуфт:
– Агар бигӯяд, ки як соъ кайкҳои нару мода аз ту мехоҳам, дар ҷавоб чӣ хоҳӣ гуфт?

Он мард донист, ки мағлуб хоҳад шуд. Он гоҳ аъвар пеш омада, гуфт:
– Эй шайх, имрӯз марде дидам ғариб, ба ӯ даровехта гуфтам: Як чашми маро ту талаф кардай. Даст аз ӯ барнадоштам, то ин ки аз ӯ зомин гирифтам, ки боз гардаду маро розӣ кунад ва дияти чашми ман бидиҳад.

Шайх ба ӯ гуфт:
– Агар он марди ғариб бихоҳад, ҳаройина туро ғалаба кунад.

Он мард гуфт:
– Айюшашшайх, чӣ гуна ғалаба тавонад кард?

Шайх гуфт:
– Ӯ бо ту мегӯяд: Чашми хештан баркан ва ман низ як чашми худ барканам ва ҳар дуро бисанҷем, агар чашми ман ва чашми ту баробар оянд, даъвии ту рост

1 Бойеъ – фурӯшанда.