ба Ҳишом расида дар баробари ӯ биистод ва чашм ба замин дӯхта, салом надоду сухан нагуфт.
Яке аз ходимон гуфт:
– Эй пасттарини кӯдакони араб, чаро ба халифаи замон салом накардӣ?

Он писар хашмгин ба сӯйи ӯ нигоҳ карда гуфт:
– Ё бардаъаталҳимор,1 маро тӯли тариқу вомондагӣ аз ин боз дошт, ки халифаро салом кунам.

Ҳишомро ғазаб афзун гашта, гуфт:
– Эй кӯдак, имрӯз туро иқбол баргаштаву марг расидааст.
Кӯдак гуфт:
– Эй Ҳишом, ба Худо савганд, агар маро рӯзе мондаву рӯзии ман ба сар нарасида бошад, сухани ту бар ман зиён нарасонад!

Он гоҳ ҳоҷиб ба он кӯдак гуфт:
– Эй палидак, туро рутбат ба он поя аст, ки бо халифаи замон ба [ҳавои] даҳон сухан гӯйӣ?!

Он кӯдак басуръат посух бидод, ки:
– Ҳамвора ба меҳнат гирифтор ойӣ ва аз ранҷу таъаб дур нашавӣ! Магар нашунидай, он чи Парвардигор фармуда: «Йавма таътӣ куллу нафсин туҷодилу ъан нафсиҳо».2

Дар он ҳангом Ҳишом сахт хашмгин шуда, сайёфро фармуд:
– Сари кӯдак ба назди ман ор, ки ӯ адаб нигоҳ надошт ва сухан бисёр гуфт!

Сайёф кӯдак бигирифт ва ба натъаш3 бинишонду теғ баркашида, дар сари ӯ биистод ва аз Ҳишом дастурӣ хост. Ҳишом ба куштанаш бифармуд ва дубора иҷоза

1 Бардаъаталҳимор – полони хар.
2 Он рӯз, ки ҳар шахсе аз зоти худ ҷидолкунон биёяд (порае аз ояти 111, сураи Наҳл).
3 Натъ – суфра ё фарши чармин, ки гунаҳкоронро ба рӯйи он нишонда сар мезаданд.