Ин замон касе тела дод даричаи дарвозаро. Ғалақа ноандохта будааст, ки дарича боз гашт ва як зани тақрибан шастсолаи сияҳпўш сар халонд:
«Хонаи холаи Садбарг?»
Момо ба ҷойи посух бихест қомати баланду вазни гаронашро бардошта ва даст пушти бар вазнин-вазнин по партофта.
— Лаббай?!
— Шумо...
— Бале, ман!
— Мумкин?
— Марҳамат. Меҳмон атои Худо.
— Ассалому алайкум.
— Ваълайкум...
— Ман модари Шерзод.
— Кадом Шерзод?
— Ҳамоне, ки тўрба ба хонаатон амонат гузошта, рафту дигар барнагашт.
— Шумо дарвозаро нашинохтед. Шояд дигар дарвоза бошад?
— Бале, он вақт он дарвоза дигар буд. Ҳоло шинохтанаш душвор.
— Саҳв шудааст. Ман ҳеҷ Шерзодро надидаам.
— Шумо рад кунед ҳам, дидаанд одамоне, ки писарам пеш аз ғайб заданаш аз дари шумо баромада, ба мошинаш нишаста рафтааст.
— Хоҳарам, ман панҷоҳсола ё шастсола нестам, ки писари шумо нисбатбозӣ омада бошад... Ман ин хел номро нашунидаам, ин хел одамро надидаам.
— Агар намедидед, чунин бинову таманно набуд.
— Ин ҷо биёед, хоҳарам, ин ҷо биёед! (Меҳмонро ба даре бурд, ки ба таври хеш осорхона меномид ва ҳама кўҳна ҷой дода буд.) Ман аз ин мунда ва аз ин обдаста миннатдор. Агар шумо моро шинохтан хоҳед, ҳафт пуштамон доранда гузаштагӣ. Ин мундаро худам ёфтам. Дар ҷойи ана ҳамин хона хонаи қаламакорӣ буд. Аз рўйи фаросоти худам, вайрон карда, ана ин мундаро аз кунҷаш ёфтам. Сонӣ мардикорҳо ин обдастаро аз паси паҳлўдарӣ ёфтанд.
Онҳо зинда, намурдаанд. Ва Ятимҷон аз Русия ду даст дар бинӣ наомадааст... ёлиқи худаш овард.
— Шумо ҳазор несту нестон кунед ҳам, як рўз Шерзод даромада меояд ва худаш ҳама чизро рўшан мекунад.
— Чӣ хел?
— Ҳамин хел... Мисли шумо чанд рўбоҳ ўро ба ҳукми куш дода бошад ҳам, вай намурдааст; ғайб задааст. Дар осмон ё дар замин, касе намедонад. Ба сари баччем чанд бадхоҳ тўҳмат бор карда, ғайб занонданд. Аз Худо умед дорам, ки рўзе даромада меояд.