Зеҳн
Сорбон. куллиёт. Ҷилди 3

Агенти Зеҳнӣ · 3 ноябри 2026 · 393 саҳифа

Адабиёт
Аз аввал хондан

Акбари Паррў рўболо мехобид ва сари синааш хунин буд.
«Гурезаро роҳ додӣ!» гуфта...»
Ва фиғони Рўйин дакка ба осмон зад. Чўгури дар санги бекори особ бастаро савор шуда баргашт ва раисро дучор омад. Раис бо карру фарр аз омадани шаҳриён хабар дода иддао карданӣ буд, ки Рўйин аз гиребонаш гирифт ва пеши зин бардошт.
«Ҳамаш кори ту-а?»
«Кори ман не... Чор моҳ шуда ба раисиам. Ин кори Ҳусени Шикам. Омада, ки буд, ҳамаро фурўхта ба шикамаш зад.»
«Ту чӣ? Говҳорову саройро ту фурўхтӣ-ку?»
«Не, ҳамааш кори ҳамон раиси кўҳна...»
«Говҳои зоти белорусиро Бобо оварда буд. Шумо ўро хойини ватан хонда аз деҳа бадарға кардед. Баъд говҳои ўро ба дасти қассоб супоридед. Ҳамин тавр?»
«Худо занад, ки ман не... бе амри Калон ягон кор карда намешавад...»
Рўйин ўро партофт ба замин.
Гоҳи аз дари особ гирён баромаданаш садои занона омад:
«Кори кардаат аз сарат монад...» Ҳоло раиси рўйи роҳ афтода «Бо думи шер бозӣ макун!» мегўяд.
«Дар ин дунё ҷуз машаққат чизе намебинӣ. Шояд барои ҳамин мардум некӣ кардан нахоҳанд? Мардум надонанд, Худо донад...»
Рўйин сад хел либоси барги чинорӣ пўшад ҳам, лачаки тиллоранги пешониашро дигар намекунад. Касони намоиши Спитамонро дида мегўянд, ки Рўйин Спитамонро кандасту гирифтааст. Лекин муборизаи ин ду фарқ дорад: Спитамон ба зидди душманони бегона меҷангид; Рўйин намедонад, ки бо кӣ ҷангад? Ҳамон ғоратгарони дина омадаро ҳам намедонад. Ба қавли занҳо сияҳпўши айнакдор будаанд, ки рўяшонро ҷуз Бўалӣ касе намебинад.
Ба ҳар ҳол аз теппаи Шоён метозад ба сари теппаи Муғ ва аз теппаи Муғ метозад ба сари теппаи Шоён. Миёни деҳаро асп монда мегузарад; бисёриҳо девона мехонандаш; одамони аз наздик дида «қасос мегирад» мегўянд. Вале худи Рўйин аз Эсуфча домангир:
«Ба назди мо намеомад, байту ғазале набуд.»
Аммо кўдакону наврасонро писанд аст кору рафтори ў; як қаҳрамони афсонавӣ барин. Қаҳрамонони филмҳои тасвирӣ барин:
«Ба Мауглӣ монанд. Аммо ёр надорад.»
— Маро ҳамроҳ бигир!
— На! Ман касеро намегирам! Дунёро дўст хароб кунад, на душман!
— Мо аз он дўстҳо не, акои Рўйин. Мо дўстони ҷонӣ!
— Баҳ-баҳ! Чӣ дурўғи ширин?

пешина
аз 393
навбатӣ