Афсӯс ки бобоям зинда нест, ки бубинад, он ҷавони таърифиаш ба чӣ кор даст задааст...”
-Дадо, чӣ гап шуд, чаро рангу рӯят кандагӣ? - пурсид Аҳрор аз мӯйсафеди падараш Камолиддин.
-Чӣ гап шуд, чӣ гап шуд, гӯё ки намедонӣ?
-Охир аз куҷо донам, ман худи ҳозир аз кор омадам.
-О кор гуфта мешинӣ, ин бачаатро кӣ тарбия мекунад?
-Чӣ Асрор ягон номаъқулӣ кард?
-Номаъқулӣ ҳам гап шуд, о вай падарлаънат, дуздӣ кард?
-Чиро дуздидааст, дадо?
-Велосипеди бачаи ҳамсояро.
-Шояд пурсида гирифтааст?
-Пурсида гирифтаасту баъд бурда фурӯхтааст-ҳа?
-Чӣ?
-Он чӣ шунидӣ.
-Ҳоло вай дар куҷо?
-Чӣ велосипед?
-Не, Асрор.
-Дар хона ман ӯро ҳабси хонагӣ кардам.
-Ман ҳоло адабашро медиҳам, - гӯён Аҳрор майли аз паҳлуи падар гузашта ба хона даромадан кард. Асрор хост, ки аз тиреза, ки аллакай кушода монда буд, ба қафои хона хез гирифта равад, вале суханони бобояшро шунида, боз каме таваққуф кард.
-Ист! - амр кард бобо. -Задани фарзанд ин роҳи тарбия нест, фарзандро насиҳат кардан лозим, ҳарчанд аллакай дар тарбияаш таъхир намудед ва сипас аз ҷои бархеста занҷири дарро кушода Асрорро ҷеғ зад. Набера сухани боборо шунида, фирорро ба гӯшаи фаромӯшӣ дод ва бо сари хам аз хона берун шуд.
-Ин чӣ кори кардагиат, Падарлаънат?! - гӯён Аҳрор ба сари писараш мушт бардошт, вале набера худро дар зери тахтапушти бобо панаҳ кард.
-Ист! - гуфтам амр кард бобо. - Акнун кори шудагӣ шуд, ӯро кушӣ, ҳам фоидааш нест. Аздусар оби рехтаро ҷамъ карда намешавад. Ӯро насиҳат кардан даркор. Имрӯз дар назди мактаб бачаи Холи Баҳромро дидам, волидонаш дар шаҳр, вале ҳама ҳаваси тарбияи ӯро мехӯранд.