дард набуда, балки ҳамроҳ бо як ҳаракати муқовимат, инчунин харобиҳои иҷтимоӣ-сиёсӣ вобаста ба рафтори арабҳо ва ҳам рафтори иттифоқчиён (пеш аз ҳама, аз қабилаҳои туркӣ) буд.
Қайд кардан хуш аст, ки равандҳои сиёсии ибтидои асри VII дар Варорӯд бо маводи маҳаллӣ – «Ҳуҷҷатҳои суғдӣ аз кӯҳи Муғ»
баён карда шудааст. Мувофиқи ин ҳуҷҷатҳои суғдӣ, пеш аз болоравии Деваштич дар Суғд созишномаи Қутайба ибн Муслим бо шоҳи суғдӣ Ғурак (соли 712) имзо шуда буд, вақте ки ба арабҳо фидияи калон супурда, подшоҳ (ихшид) аз Самарқанд ба ҷойи нав – Фаранкас (шаҳрак дар минтақаи муосири Иштихони Ӯзбекистон) рафт. Шояд сокинон аз сиёсати таслимкунии Ғурак қонеъ набуданд ва Деваштич, ки парастори фарзандони ҳокими пешинаи суғдӣ Тархун буд, (эҳтимолан, дар қисмати шарқии кишвар) ба қудрат расид. Ин сарчашмаи пурарзиш инчунин ба мо иттилоъ медиҳад, ки Деваштич, на танҳо бо давлатҳои ҳамсоя, балки бо давлатҳои қавӣ – Ҳоқони турк ва императори Чин ва дар сарзамини ғарбӣ низ муносибатҳои наздик дошта, солҳои зиёд муқовимати зиддиарабиро дар канораҳои шарқии ҷаҳони ислом мебурд.
Суғдиён на танҳо малакаҳои тиҷоративу иқтисодӣ, балки малакаҳои ҷавонмардии асрҳои миёнаро низ доштанд, зеро Табарӣ мегӯяд, ки сокинони Суғд анъанае доштанд, ки тибқи он онҳо «барои беҳтарин ҷанговари Суғд дастархоне мекушоданд, ки дар он гӯшт, нон ва кӯзаи шароб монда мешуд, ва ҷуз ӯ касе ба миз нишаста наметавонист. Агар ғайр аз ӯ каси дигаре бо ӯ хӯрок хӯрад, ҷанговар ӯро ба мубориза даъват мекард ва мизи хӯрокдор ба касе мегузашт, ки дар муборизаи як ба як ғолиб меомад".