Ҳавобаландии ту дар хонаи мо, такаббури ту ҳатто дар ҳузури хизматгорон, ба қадри кифоя равшан нишон медоданд, ки ҳамаи инҳо беғап нестанд. Ту соҳиби Каса-дель-Корво мебошӣ, ман инро медонам. Вале омири ман нестӣ.

Колҳаун аз ин ҷавоби нотарсона гаранг шуд. Қартае, ки ба он умед баста буд, зоҳиран, ба ӯ дастболо намеовард. Ва онро напартофта нигоҳ дошт. Дар дасти вай козури боз ҳам пурқуввате буд.

— Ҳамту! — писхандкунон ҷавоб дод ӯ. — Хайр чӣ, омири қалби ту
набошам, ба ҳар ҳол бахту иқболат дар дасти ман аст. Ман медонам, ки ту аз боиси кадом-як нобакори ҳакиру паст ба ман ҷавоби рад додӣ...

— Дар бораи кӣ мегӯйӣ?

— Чӣ тавр кундфаҳм ҳастӣ!

— Ҳа. Вале, шояд, дар зери калимаи нобакори ҳакиру паст худатро дар назар дошта бошӣ? Дар он сурат ман ба осонӣ пай мебарам. Тасвир ба қадри кофӣ дуруст аст.

— Бигузор ҳамин тавр бошад, — аз хашму ғазаб суп-сурх шуда ҷавоб дод Колҳаун, вале ҳамоно худдорӣ карда. — Модоме ки ту маро нобакори ҳакиру паст меномӣ, агар бо ту чӣ кор карданамро гӯям, гумон аст ки ман қадру манзалатамро дар назди ту паст кунам.

— Бо ман? Баҷаи амма, ту аз ҳад зиёд худписанд ҳастӣ. Ту бо ман тавре гап мезанӣ, ки гӯё хизматгорат бошам ё ҷӯриат. Хушбахтона, ин ҳамин тавр не!

Колҳаун ба нигоҳи пуркину адоват тоб оварда натавониста, хомӯш гардид.

— Ту бо ман чӣ кор карданӣ ҳастӣ? Донистанам беҷо намебуд, — давом намуд ӯ.

— Баъд мефаҳмӣ.

— Ту маро бароварда ба дашт меронӣ ё ба дайр бурда меандозӣ? Ё... шояд, ба маҳбас?

— Сухани охиринат, эҳтимол, табъи дилат бошад, ба шарте, ки туро ҳамроҳи ӯ ҳабс кунанд...

— Давом диҳед, сэр: қисмати ман чӣ мешавад? Тоқатам тоқ шуд, — гуфт Луиза.

— Саросема нашав. Намоиши якум фардо сар мешавад.

— Ин қадар зуд! Дар куҷо, фаҳмидан мумкин?

— Дар суд.

— Чӣ тавр, сэр?

— Ҳамту: ту дар назди суд ва дувоздаҳ вакили даъво ҷавоб хоҳӣ гуфт.