Дар дашт ду савора бо суръати тамоми асп медавонданд...

асп якбора баргашт ва капитани мустаъфӣ бо муаммо рӯ ба рӯ шуд.
Ба алафи дашт расида садои паст баровардани наъл шунида шуд. Колҳаун фаҳмид, ки дар наздикӣ савораи ҳақиқӣ гаштааст, агар фақат савораеро, ки аз ӯ чунин сояи пурдаҳшат афтода буд, ҳақиқӣ номидан мумкин бошад.
— Ин сароб! — хитоб намуд капитан ва ҳақорат дод. — Ман чӣ хел каллаварам ҳастам, ки ба чунин фиреб бовар кардам! Ана вай, гунаҳкори тарсу ҳароси ман! Охир ман фақат ӯро ҷустуҷӯ мекунам! Ва ин қадар наздик! Агар медонистам, пеш аз маро диданаш, ӯро дастгир мекардам. Ҳӯш, акнун аз пасаш тохтан лозим! Ва агар то он канори Техас тохтан лозим шавад ҳам, ӯро дастгир мекунам!
Чу гӯй, қамчин, маҳмез — ҳамаш ба кор андохта шуданд. Ва пас аз панҷ дақиқа дар дашт ду савора бо тамоми суръат асп медавонданд. Дар зери ҳар кадоми онҳо мустанги бодпо буд. Як савора дигарашро таъқиб мекард. Саворае, ки ӯро таъқиб мекарданд, бесар буд. Саворае, ки таъқиб мекард — сар дошт; дар ин сар қарори бешууронае пухта расида буд.