Хорей — дар назми русӣ рукни дуҳиҷоӣ, ки ҳиҷои якумаш заданок мешавад.

Хурофот — ҷамъи хурофа, фикрҳои беасос, суханҳои беасл.

Хутба — қироат кардани оятҳои Қуръон.

Хуҷаста — хуб, хуш, муборак.

Ҳамият — номус, нанг, ҳаё.

Ҳамора — ҳамеша, доимо, ҳамвора.

Ҳарири симгуни саҳоб — либоси озодае мисли абри сафед.

Ҳарифона он аст, ки якчанд кас ҷамъ шуда, як оши палав мепазанд ва харҷи онҳоро баробар медиҳанд.

Ҳашам — дабдаба, шукӯҳу ҷалол.

Ҳирз — дуое, ки бар коғаз нависанд ва бо худ доранд; нигаҳбон.

Хоҷ — чалипо, салиб.

Ҳаз — баҳравар, бархурдор будан.

Ҳорун — бародари ҳазрати Мӯсо (а), ки мақоми паёмбарӣ дошт.

Ҳошим Шоиқ (1886-1954) — шоири хуштабъ ва бофазли замони худ буд.

Ҳадиқа — косахонаи чашм.

Ҳамъинон — ҳамроҳ, шарик.

Ҳаппак — тӯб, чизи гирдаи пурбод аст, ки бо вай бозӣ мекунанд.

Ҳикмат — илмҳои фалсафӣ, фалсафа.

Худуд — рухсораҳо, чеҳраҳо (ҷамъи ҳад).

Ҳумом — кабӯтар, фохта.

Ҳусайн Мансури Ҳаллоҷ — аз бузургони урафо ва сӯфиёни машҳур, ки гуфтаи ба ёдмондаи ӯ «Аналҳақ» буда, ба маънии «Ман Худоям» ва барои ҳамин сухан кофираш дониста, бо дастури Ҳомид ибни Аббос — вазири муктадири халифаи Аббосӣ ҳазор тозиёнааш заданд, сипас тикка-тиккааш карданд ва он гоҳ пораҳои