---

Такаллуф миёни ду озодамард
Бувад нописандидаю сахт хом,

Биё, то такаллуф ба як сӯ ниҳем,
На аз ту рукӯъу на аз ман қиём,

Ба суннат кунем иқтидо з-ин сипас:
Саломуналайкум, алайкассалом!

АЗ БУЗУРГЕ ДАРХОСТИ КОҒАЗӢ САПЕД КУНАД

Зиндагонӣ маҷлиси сомӣ дар иқболи тамом
Чун абад бемунтаҳо боду чу даврон бардавом.

Орзӯмандӣ ба хидмат беш аз он дорад дилам,
К-андарин хидмат тавон кардан ба шарҳи он қиём.

Ҳаст уммедам ба сунъу лутфи ҳақ азз-исмуҳу
К-иттисоле бошадам бо маҷлиси олӣ ба ком.

Бод маълумаш, ки ман ходим ба шеъри Булфараҷ
То бидидастам, валӯъе доштастам бас тамом.

Шеъри чанд алҳақ ба даст овардаам фӣ-мо-мазо,
Қитаъе аз Амру Зайду нуктае аз хосу ом.

Чун бад-он розӣ набудастам, талаб мекардаам
Дар сафар гоҳи масиру дар ҳазар гоҳи мақом.

Дӣ ҳамин маънӣ магар бар лафзи ман ходим бирафт,
Бо Каримуддин, ки ҳаст андар карам фахри киром,

Гуфт: «Ман дорам яке аз интихоби шеъри ӯ –
Нусхае бас беназиру шевае бас бонизом».

Азм дорам, к-он ба рӯзе чанд бинвисам, ки нест
Шеъри ӯ мурғе, ки осон андарунафтад ба дом.

Лекин аз бекоғазӣ байте накардастам савод,
Ҳаст уммедам, ки ин хидмат чу бигзорад тамом,

Булфараҷ – Абулфараҷи Рунӣ, шоири асрҳои 11-12.
Валӯъ – ҳирс.