Биё, то занам гул ба гесӯи ту,
Бибӯсам ман аз шавқи дил рӯи ту.

Яке дигар:

Ба дастат кунам, эй Маҳ, ин дастбанд,
Чу шаҳзода ояд бигӯю биханд.

Яке дигар аз надимҳо:

Ба гӯшат биёвезам ин гӯшвор,
Ки равшан шавад дидаи Шаҳриёр.

Дигаре:

Зи меҳру вафо ёри деринаат,
Занад ин гули тоза бар синаат.

Яке дигар:

Чӣ ҳоҷат туро зевар, эй моҳрӯ,
Ки рӯйи ту гулро диҳад обрӯ?

Ҳама:

Ту, эй Моҳ, чун сарви озод бош,
Ҳамора зи иқболи худ шод бош.

Доя ворид шуда бо чеҳраи кушода ва меҳрубон, дар ҳоле ки паҳлӯи Шаҳин менишинад, мегӯяд:

Туӣ навгули шоди бӯстони ман,
Туӣ бонуи покдомони ман.
Бувад ҳамчу Маҳ рӯйи тобандаат,
Манам, эй маҳи меҳрубон, бандаат.
Зи айши ту шуд хотирам шодмон,
Сазад гар фишонам ба пои ту ҷон.
Ба роҳи вафо нақди ҷоне, ки ҳаст,
Бувад ҳадяи мардуми тангдаст.

Шаҳин дояро навозиш карда мегӯяд:

Ту он дояи меҳрубони манӣ,
Азизӣ бари ман, ту ҷони манӣ.
На, ҳаргиз равад меҳрат аз ёди ман,
Ки ҷоят бувад дар дили шоди ман.

Доя:

Шаҳини азизам, дилат шод бод,
Зи ғам хотири покат озод бод.
Ту фардо шавӣ ҳамсари Шаҳриёр,
Ба коми ту ширин шавад рӯзгор.
Туро ахтари бахт тобон шавад,