Шавад оё, ки гушоям дари шодии бузург
Ва бихандам ба ғами имрӯз?
Аташи як хабари хуш дилу ҷонамро сӯхт,
Шабчароғам, ки ба умеди саҳар месӯзам.

Қиссаи «Сабру зафар» ҳаст писандида агар,
Наравад дида ба хоб,
Зиндагӣ сабр чӣ донад?
Чу талош асту шитоб
Ва ман он санги сабурам
Ҳама бедориву тоб.

ДУРӢ ВА ДИДОР

Чу ногаҳон шудам аз хоби нуқраӣ бедор,
Шафақ шукфтаву Хуршед хуфта буд ором,
Уфуқ бунафшу шафақ сурху зарду норинҷӣ,
Абрҳо гулфом,
Осмон садранг.

Чу ногаҳон шудам аз хоби нуқраӣ бедор,
Парандаҳои тилоӣ тарона мехонанд.
Бо ҳазор оҳанг
Ва мешуд он ҳама оҳанг дар дилам такрор.

Ҳазор хотира дар пардаи сиёҳу сафед,
Ғами нуҳуфтаи он рӯзгори ошуфта.
Шарори хандаву селоби ашку мавҷи умед,
Ҳазор орзуи масту шеъри ногуфта.
Давидану нарасидан,
Расидану рафтан.
Ҳамеша мову шумо гуфтану нагуфтани ман,
Ҳар он чӣ номаш як умр зиндагонӣ буд
Ва хобҳои ҷавонӣ, ки осмонӣ буд,
Шиканҷу шодии бе ҳаду дуриву дидор,
Роҳҳои сафар.

Чу ногаҳон шудам аз хоби нуқраӣ бедор,
Ба хеш гуфтам,
Бархезу бар замона нигар,
Ки меравад ба ситора,
Ки мерасад ба баҳор?

ШИКЕБОӢ

Зи рози дури ноҳамвор,
Ба сӯят омадам ғарқи таманно, эй шикебоӣ,
Шикебоӣ!
Ба рӯям боз кун дарро.
Ки мехоҳам дар оғӯшат биёсоям,
Ки мехоҳам ба зонуят ниҳам сарро
Ва як лаҳза ғаму шодии ҳастиро барам аз ёд,
Зи рӯи сахраи сахти такопӯҳо,
Зибаски рафтаам боло,