Қоидаҳои рафтори менеҷер дар даста — муайян кардани мақсади охирини фаъолияти гурӯҳ, боваркунонии даста, роҳҳои самаранокии иҷрои кор, фаъолиятро аз чӣ оғоз кард ва бо чӣ бояд анҷом дод, таъмини дастури фаъолиятии даста, пурра ҷалб намудани даста ба фаъолияти самаранок, пайдарпайӣ ва мунтазамии фаъолият, натиҷагирии мусбии фаъолият.

Шуурнокии роҳбарӣ — қобилияти дарки масъала, сухангӯй, ҳиссёт, ирода ва ғайраро меноманд, ки дар рафти ҳаёти инсонҳо ташаккул ёфта, шахсиятро ҳамчун мавҷудоти биологӣ ва дар як вақт натиҷаи фаъолият ва моҳияти иҷтимоӣ муаррифӣ менамояд.

Нигоҳи Афлотун ба сохтори шахсият — зерсохтори равияи шахсият, яъне дарки оламу одам, боварӣ, ҷаҳонбинӣ ва хулқу нишонагирӣ, зерсохтори таҷриба, зерсохтори инъикоси ҳодисаҳо дар шуури одамон, сохтори биологӣ.

Эътирофи шахсият аз унсурҳои хештаншиносӣ — фаҳмиши мақсадҳои стратегӣ ва очилӣ, ташаккули сифатҳои идеалӣ ва воқеии шахсӣ, донисташавандагии хеш нисбат ба атрофиён, ҳиссиёт, эҳсосот ва иродаи мустаҳками шахсӣ доштан.

Хислатҳои рафтори роҳбарӣ — фаъолнокӣ, мақсаднокӣ, иштирок дар фаъолияти дастаҷамъӣ.

Омилҳои тарбияи шахсиятҳо — ирсӣ, оила, мактабу ҳамсоя, мавқеъ дар байни ҳамсолон, ҷомеа, муносибати устодони макотиби Олӣ, муносибат дар корхона.

Гурӯҳбандии шахсиятҳо вобаста аз хусусияти рафторӣ — шахсияти назариявӣ, иқтисодӣ, эстетикӣ, иҷтимоӣ, сиёсӣ, динӣ - рӯҳонӣ.

Нигоҳи Алфред Теннисон ба шахсият — ҳукмронии воло аз се чиз сарчашма мегирад, муносибат ба худ, худназоратӣ ва худшиносӣ.

Назари Полония Гамлет — ба худ бовар кун, чуноне ки баъди рӯз боз шаб фаро мерасад, ки онро бо чизе дигаре иваз карда намешавад. Касе ки дигаронро идора мекунад, аввал бояд худашро идора намояд.

Паҳлӯҳои дарки масоил — аксар мардум мавқеи муҳофизатӣ гирифта, ҳақиқатро пинҳон мекунанд, оид ба камбудии худ ягон ахборро қабул