Механизми рарасни менеҷменти замонавӣ — қалби менеҷерони донишманд, ташкили кумитаҳои барномасозӣ, алоқаи менеҷмент ба менеҷменти дигар корхонаҳо ва ташкили вохӯриҳои расмӣ. Ташкили сӯҳбатҳо бо пешвоёни тиҷорати ин соҳа, таҳлили талаботҳои мизоҷони дохила ва беруна.

Хислати фарқкунандаи пешвои хирадманд — доимо ҳаракати беҳтаршавии фаъолиятро дошта, бюрократияро намеписандад, барои дарёфти ақидаи нав аз тамоми сарчашма истифода менамояд, қобилияти баланди боварӣ ба худ дорад, зиндагонии босифат, пешгӯии аниқ, содда ва воқеӣ, қобилияти баланди ҷалби дигаронро дорад.

Усули худтарбиякунии роҳбар — воқеӣ баҳо додани ҷон худ дар ҷамъият, натиҷагирии рафтори хеш, донистани имконоти хеш, қобилияти модарзодӣ ва дигар хислатҳои хоси худро донистан, ҳаракат баҳри расидан ба зинаи хештаншиносӣ.

Қобилияти модарзодии роҳбарӣ — психофизиологӣ, зеҳнӣ, эҷодӣ.

Инкишофи ақлонии одам аз нигоҳи Суқрот — одамон на танҳо дар асоси он фаъолият мекунанд, ки онҳо кистанд, балки дар натиҷаи фаъолияташон кӣ будани худро муайян месозанд.

Қоидаҳои асосии ҳимояи хеш — мақсадгузории дуруст, интихоби роҳи дурусти ба мақсадрасӣ, боварии комил барои бамақсадрасӣ, аз имконоти захиравӣ пурра истифода кардан, бурдбориҳо боз дар пеш мавҷуданд, ҳамаи муваффақиятҳо ба худи Шумо вобастаанд.

Санъати рафтори роҳбарӣ аз нигоҳи Суқрот — донистану омӯхтан, ҳар як шахс бояд санъати баланди мафҳуми этикиро аз қабили «мардонагӣ», «адолатпарастӣ», «намунавӣ» аз худ намуда, аз таълимот ва фаҳмишҳои догматикӣ ва фанатизм дур бошад.

Санъати рафтории Суқрот — диққати асосиро ба санъати гуфтугӯ ва муоширати одамон равона кардан, савол дода, аз ҷавобҳо хулоса баровардан.

Маданияти антиқа — саҳифаи равшатарини инкишофи башарӣ ҳисоб ёфта, ақоиди файласуфони бузурги Юнон - Демосфен, Суқрот, Афлотун, Демокрит, Арасту, Ситсерон ва дигарон мебошад.