Бихонду ба як ҷояшон гирд кард
В-аз эшон ҳаме ҷуст дармони дард,

Бигуфто: «Маро зуд огаҳ кунед,
Равонро суи равшанӣ раҳ кунед!»

Ниҳонӣ сухан кардашон хостор
Зи неку бади гардиши рӯзгор,

Ки «Бар ман замона кай ояд ба сар,
Киро бошад ин тоҷу тахту камар?

Ниҳон роз бар ман бибояд кушод
Ва ё сар ба хорӣ бибояд ниҳод!»

Лаби мӯбадон хушку рухсора тар,
Забон пур зи гуфтор бо якдигар,

Ки «Гар буданӣ бозгӯем рост,
Шавад ҷон ба якбору ҷон бебаҳост!¹

В-агар бишнавад гуфтаниҳо дуруст,
Бибояд ҳам акнун зи ҷон даст шуст!»

Се рӯзи чаҳорум барошуфт шоҳ
Бар он мӯбадони намояндароҳ,

2
Ки «Гар зинда-тон дор бояд бисуд,
Ҳама буданиҳо бибояд намуд!»

Ҳама мӯбадон сар фиканда нагун,
Ба ду нима дил, дидагон пур зи хун.

Аз он номдорони бисёрҳуш
Яке буд бинодилу росткӯш,

Хирадманду бедор, Зирак ба ном,
Аз он мӯбадон ӯ задӣ пеш гом,

Дилаш тангтар гашту бебок шуд,
Кушодазабон пеши Заҳҳок шуд,

Бад-ӯ гуфт: «Пардахта кун сар зи бод,
Ки ҷуз маргро кас зи модар назод!

Шавад – барбод шавад, барбод равад.
Агар нахоҳед, ки зинда ба доратон бикашам.