Чу меҳраш суи пури Дастон кашид,
Сипаҳро суи Зобулистон кашид…

1
Яке жандапиле биоростанд,
Бар ӯ тахти заррин биперостанд.

Нишаст аз бари тахти зар пури Зол
Або қомати сарву бо кифту ёл,

Ба сар-бар-ш тоҷу камар бар миён,
Сипар пешу дар даст тиру камон.

Чу аз дур Соми ял ӯро бидид,
Сипаҳро дурӯя рада баркашид.

Фуруд омад аз асп Меҳробу Зол,
Бузургон, ки буданд бисёрсол,

Якояк ниҳоданд сар бар замин,
Абар Соми ял хонданд офарин.

Чу гул чеҳраи Соми ял баршукуфт,
2
Чу фарзандро дид бо ёлу суфт.

Чу бар пил-бар баччаи шер дид,
Бихандиду шодон дилаш бардамид.

Чунонаш або пил пеш оварид,
Нигаҳ карду бо тоҷу тахташ бидид.

Яке офарин кард Соми далер,
Ки «Таҳмо, ҳижабро, бизӣ шод дер,

Туро он ситоиш бас андар ҷаҳон,
Ки чун ту бурун н-омадӣ аз ниҳон!»

Бибӯсид Рустам-ш тахт, эй шигифт,
Ниёро яке нав ситоиш гирифт,

Ки «Эй паҳлавони ҷаҳон, шод бош,
Чу шохи туам ман, ту бунёд бош!»…

Ҳамехӯрд ҳар кас ба овози руд,
Ҳамегуфт ҳар кас ба шодӣ суруд.

Яке гӯшаи тахт Дастон нишаст,
Дигар сӯй – Рустам, амуде ба даст.

Жандапил – пили (фили) бузург. Маҷозан – паҳлавон, диловар.
Суфт (сифт) – кифт, паҳлӯ.