РЎДИ ГАНГ

Дар шаби тор оби рўди Ганг
Буд бо акси Каҳкашон ҳамранг.
Ё ба чашми ту ҷилвагар мешуд
Мисли шамшерҳои занголуд.
На ба рўйи касе нигаҳ созад,
На зи кас рўйро панаҳ созад.
Асрҳо дар замини Ҳиндустон
Гашта ҷорӣ хамўшу гўшгарон.
Меравад сўйи баҳр бо сари хам,
Гўӣ дорад ба дўш кўҳи алам.
Гуфтам: - эй Ганг, аз чӣ хомўшӣ,
Аз чӣ дарёсифат намеҷўшӣ?
Сар ба саҳро ниҳодаӣ, чунӣ,
Ё ки дар ғам шарики Маҷнунӣ?
Нафасат аз чӣ гарму сўзон аст,
Рег пеши дами ту бирён аст?
Ку насими баҳории чаманат,
Зинати боғу лолаю суманат?
Ку чаманзори сабзпўши ту,
Савти мурғони пурхурўши ту?
Ё нуҳуфтӣ даруни сина магар
Орзуро чу донаҳои гуҳар?
Ё шарикӣ ба дарди ҳамватанон,
Мехўрӣ ғам барои Ҳиндустон?
Рози дилро ниҳон макун аз ман,
Аз барои савоб, о ба сухан!
Омадам ман ба назди ту меҳмон
Аз шукуфта диёри тоҷикон.
Ту равонӣ ба ҳар дари хона,
Бар дари ошною бегона.
Ба ҳавои ту сабзаи намнок
Дар лаби ҷўй сар кашад аз хок.